Saga bílsins

Fyrir sirka 5 vikum keypti ég bíl. Hann er 15 ára gömul Honda og lítur svona út:

 Hann er undarleg grár að lit og svo gamall að það er bara segulbandstæki í honum. Ég keypti því spólu sem maður setur í segulbandstækið og getur svo tengt í MP3 spilarann, það er betra en geislaspilari!
Þegar ég keypti bílinn var miðstöðin biluð, hún kældi ekki bílinn sem er mjög vont í hitanum. Nýju vinir mínir á litlu bílasölunni lánuðu mér því bíl á meðan þeir gerðu við miðstöðina.

Sá bíll lítur svona út:

Á þessari mynd er hann stopp við hraðbrautina og ég og Laura vinkona mín standandi úti í kanti. Ég var búin að vera með hann í láni í um það bil viku þegar við vorum á leiðinni heim úr verslunarleiðangri. Allt í einu fundum við brunalykt. Við vorum vissar um að það væri ekki okkar bíll sem lyktaði svona og slökktum bara á miðstöðinni. Skömmu síðar, sirka 4 mínútum áður en við komum heim kom rosa gufa upp úr miðstöðinni og brunalyktin varð meiri svo við stoppuðum strax úti í kanti og stukkum út skíthræddar.
Þegar við komum út úr bílnum sáum við að það gusaðist einhver vökvi úr vélinni (það má sjá vökvaslóðina á myndinni) og það rauk upp úr miðstöðinni.
Ég hringdi í vini mína bílakallana, og eigandinn kom eftir tíu mínútur og sótti okkur. Hann keyrði okkur á bílasöluna og lánaði mér annan bíl.

Sá bíll lítur svona út:

Já hann er sportbíll, Toyota Celica. Í honum sat ég nánast á götunni og spoilerinn var fyrir mér í afturspeglinum! Hann keyrði mjög hratt (já bíllinn stjórnaði hraðanum...) og það var gaman að nota hann.

Loksins fékk ég svo minn bíl, fyrir sirka 3 vikum. Á laugardaginn talaði ég við afa í símann og hann spurði mig hvernig bíllinn væri. Ég sagði sem var að hann væri bara prýðilegur, keyrði og svona svo að það var ekki yfir neinu að kvarta.
2 tímum síðar át ég þau orð ofan í mig. Ég var á leiðinni í verslunarleiðangur (já mér finnst gaman að versla...) með vinkonu minni þegar bíllinn varð skyndilega óvenju hávær. Svo hávær að við gátum ekki talað saman inni í honum. Við heyrðum svo að eitthvað dróst eftir jörðinni með háu dósahljóði. Ég stoppaði bílinn um leið og ég gat og kíkti undir hann. Jú hljóðkúturinn hafði brotnað og lafði niður í götu.
Það kom í ljós að ég hafði ekki beðið um vega aðstoð þegar ég keypti trygginguna mína (menn sem koma og hjálpa ungum stúlkum í aðstæðum sem þessum...(og mönnum og fólki á öllum aldri líklega)). Það var vond hugmynd.
Ég endaði því á því að hringja bara aftur í vini mína bílamennina sem sögðu mér að keyra bílinn til þeirra og þeir löguðu hann á hálftíma:)

Því má bæta við að bíllinn varð rafmagnslaus um daginn því ég gleymdi ljósunum á (þarf að setja post it miða á stýrið til að minna mig á að slökkva ljósin...). Mér og samstarfskonu minni tókst að starta bílnum aftur mér til mikils stolts.
Öll þessi skipti hefur mig langað til að hringja í pabba og láta hann redda málunum. Kannski ágætt að ég get það ekki, orðin 26 og svona;) Er sumsé að fullorðnast og öðlast sjálfstæði í Bandaríkjum Norður Ameríku.

Og þetta er sagan af bílnum. Vona að ég þurfi engu að bæta við hana í bráð!





Steinunn

Síðustu vikur

Til hamingju með 80 ára afmælið á laugardaginn elsku afi minn! Vona sannarlega að dagurinn hafi verið góður:)

Ekki er frá svo mörgu að segja. 

Ég vinn alveg helling og læri þess á milli.
Vinnan er krefjandi, ég er ekki vön öllum reglunum sem við þurfum að fara eftir og ég er vön því að stjórna því sjálf frekar mikið hvað ég geri í vinnunni. Hér er ég nýbyrjuð sem þýðir að ég hef ekki mikið að segja og ég á svolítið erfitt með að vera undirmaður.
Skólinn gengur rosa vel. Ég les eins og brjálæðingur og rústa öllum prófum og verkefnum:)
Með þessu mæti ég á rannsóknarfundi og á næstu dögum mun ég byrja að taka þátt í rannsókn, sem þýðir að ég þarf að vinna og lesa enn meira.

Hér er haustið komið. Ég fór í göngutúr í kringum stöðuvatn sem er hérna rétt hjá og tók nokkrar haustlita myndir:

 Það er svo fallegt hérna núna að ég gleymi mér stundum þegar ég er að keyra í vinnuna við að horfa á trén.

Ég keypti mér þessa kápu um helgina (eftir að það var búið að laga bílinn)..

Hún er svo falleg að mig langar að vera í henni alltaf, það er bara ekki orðið nógu kalt!

Rétt við bílastæðin fyrir utan blokkina mína er villtur skógur. Í skóginum búa allskonar dýr en þangað til í fyrradag hef ég bara séð íkorna.
Á sunnudaginn kom ég heim úr vinnunni seint um kvöld og lagði alveg við skóginn. Við bílinn var tré og þegar ég steig út úr bílnum og leit upp horfði vera með hvítt andlit á mig. Mér brá hressilega, veit ekkert hverskonar skepnur lifa í Massachusettes, en fylgdist samt aðeins með dýrinu sem brölti í trjágreinunum.
Í gær þegar ég kom heim um kvöld sá ég dýrið aftur en þá var það á jörðinni og mjög nálægt mér. Það leit svona út:

Jább það er þvottabjörn að fylgjast með ferðum mínum og passa bílinn minn á næturnar. Veit ekkert um þvottabirni, vona að þeir séu ekki hættulegir!

Bless!
Steinunn