Saga bílsins

Fyrir sirka 5 vikum keypti ég bíl. Hann er 15 ára gömul Honda og lítur svona út:

 Hann er undarleg grár að lit og svo gamall að það er bara segulbandstæki í honum. Ég keypti því spólu sem maður setur í segulbandstækið og getur svo tengt í MP3 spilarann, það er betra en geislaspilari!
Þegar ég keypti bílinn var miðstöðin biluð, hún kældi ekki bílinn sem er mjög vont í hitanum. Nýju vinir mínir á litlu bílasölunni lánuðu mér því bíl á meðan þeir gerðu við miðstöðina.

Sá bíll lítur svona út:

Á þessari mynd er hann stopp við hraðbrautina og ég og Laura vinkona mín standandi úti í kanti. Ég var búin að vera með hann í láni í um það bil viku þegar við vorum á leiðinni heim úr verslunarleiðangri. Allt í einu fundum við brunalykt. Við vorum vissar um að það væri ekki okkar bíll sem lyktaði svona og slökktum bara á miðstöðinni. Skömmu síðar, sirka 4 mínútum áður en við komum heim kom rosa gufa upp úr miðstöðinni og brunalyktin varð meiri svo við stoppuðum strax úti í kanti og stukkum út skíthræddar.
Þegar við komum út úr bílnum sáum við að það gusaðist einhver vökvi úr vélinni (það má sjá vökvaslóðina á myndinni) og það rauk upp úr miðstöðinni.
Ég hringdi í vini mína bílakallana, og eigandinn kom eftir tíu mínútur og sótti okkur. Hann keyrði okkur á bílasöluna og lánaði mér annan bíl.

Sá bíll lítur svona út:

Já hann er sportbíll, Toyota Celica. Í honum sat ég nánast á götunni og spoilerinn var fyrir mér í afturspeglinum! Hann keyrði mjög hratt (já bíllinn stjórnaði hraðanum...) og það var gaman að nota hann.

Loksins fékk ég svo minn bíl, fyrir sirka 3 vikum. Á laugardaginn talaði ég við afa í símann og hann spurði mig hvernig bíllinn væri. Ég sagði sem var að hann væri bara prýðilegur, keyrði og svona svo að það var ekki yfir neinu að kvarta.
2 tímum síðar át ég þau orð ofan í mig. Ég var á leiðinni í verslunarleiðangur (já mér finnst gaman að versla...) með vinkonu minni þegar bíllinn varð skyndilega óvenju hávær. Svo hávær að við gátum ekki talað saman inni í honum. Við heyrðum svo að eitthvað dróst eftir jörðinni með háu dósahljóði. Ég stoppaði bílinn um leið og ég gat og kíkti undir hann. Jú hljóðkúturinn hafði brotnað og lafði niður í götu.
Það kom í ljós að ég hafði ekki beðið um vega aðstoð þegar ég keypti trygginguna mína (menn sem koma og hjálpa ungum stúlkum í aðstæðum sem þessum...(og mönnum og fólki á öllum aldri líklega)). Það var vond hugmynd.
Ég endaði því á því að hringja bara aftur í vini mína bílamennina sem sögðu mér að keyra bílinn til þeirra og þeir löguðu hann á hálftíma:)

Því má bæta við að bíllinn varð rafmagnslaus um daginn því ég gleymdi ljósunum á (þarf að setja post it miða á stýrið til að minna mig á að slökkva ljósin...). Mér og samstarfskonu minni tókst að starta bílnum aftur mér til mikils stolts.
Öll þessi skipti hefur mig langað til að hringja í pabba og láta hann redda málunum. Kannski ágætt að ég get það ekki, orðin 26 og svona;) Er sumsé að fullorðnast og öðlast sjálfstæði í Bandaríkjum Norður Ameríku.

Og þetta er sagan af bílnum. Vona að ég þurfi engu að bæta við hana í bráð!





Steinunn